De eclectische cultklassieker Funeral Parade of Roses weergeeft de bedrijvige tijdsgeest van de jaren zestig door de ogen van Eddie (Peter), een zogenoemde ‘gay boy’ werkzaam in Genet, een populaire gaybar in Tokio. ‘Gay boy’ is in deze historische context een ambigue term, die kan refereren naar femme mannen, dragqueens, transfeminiene personen, alsmede trans vrouwen.
De film schetst een bruisend portret van ondergrondse queer subculturen in Japan, waarbinnen gecompliceerde relaties en rivaliteiten ontstaan. Zo verontrust Eddies zelfverzekerde uitstraling Leda (Osamu Ogasawara), de heersende madame van Genet, maar trekt deze Gonda (Yoshio Tsuchiya), de eigenaar van de bar en Leda’s partner, juist aan. Eddie heeft haar zinnen gezet op het worden van de jongere, frissere vervanger van Leda en hoopt dit middels een affaire met Gonda waar te maken.
In de tussentijd komt Eddie in contact met avant-garde kunstenaars, vrijdenkers en studentenprotesten tegen een autoritaire overheid. De Swinging Sixties voeden de bloei van haar leven. De onconventionele flashbacks naar haar jeugd belichten echter in toenemende mate het duistere einde waar de film naartoe werkt. Absurdistische fragmenten komen als scherven van een gebroken spiegel samen tot een schokkende finale, die toespeelt op Sophocles’ klassieke toneelstuk Oedipus Rex.
“Shining a light on the gay subcultures of the 1960s Tokyo underground, Toshio Matsumoto’s pop-art masterpiece Funeral Parade of Roses did what few films of the international new wave era ever did: put queer experience front and centre.” – Sarah Cleary (British Film Institute, 2020)
