De boodschap van Martijn Kamphorst, tot voor kort hoofdredacteur van Winq, en van de mensen die hij om zich heen verzameld heeft, is dat we samen sterker staan. De weerstand die we nu zien tegen de regenbooggemeenschap is niet nieuw. Maar, schrijft hij, ‘deze aanvallen slaan diepe deuken in (onze) mentale gezondheid’. Dit boek is bedoeld als tegengeluid. Juist nu is het volgens hem goed om optimistisch te blijven, positieve verhalen over de community te lezen en ons op te trekken aan alle bemoedigingen in dit boek.
De essays en bemoedigingen komen van mensen uit de hele lhbtqi-gemeenschap en hun bondgenoten. Van schrijvers en tv-makers zoals Thorn de Vries, Pim Lammers, Valentijn Hoogenkamp, Ludwig Volbeda en Sinan Can. Zij geven, aldus Kamphorst, mensen die de moed dreigen te verliezen steuntjes in de rug en ze bieden hen hoop en handvatten. Ze geven waardevolle inzichten; ‘een schittering voor wie het licht niet meer ziet’.
Help elkaar
In veel bijdragen zitten uitspraken waar je misschien iets aan hebt. ‘Wij redden dit omdat we het altijd al hebben gered’, schrijft de Belgische mensenrechtenverdediger Rémy Bonny. ‘En omdat jij nu deel bent van die strijd.’ ‘Omarm je zachtheid’, adviseert schrijver Adriaan van Dis.
‘Wees een bondgenoot (als je zelf niet lhbtqia+ bent) en steek je nek uit’, aldus sociaal wetenschapper Linda Duits en theatermaker Barnaby Savage in een gezamenlijk stuk. ‘Maak je kenbaar aan elkaar: glimlach als je een mede-queer ontwaart op straat of in het ov. Zie elkaar, spreek elkaar, strooi met complimenten over iemands lach, kleding of energie. Durf onderling kwetsbaar te zijn en straal naar de buitenwereld zelfverzekerdheid uit. Help elkaar veilig te blijven. Ga naast elkaar staan, en waar mogelijk voor elkaar.’ Want, besluiten ze, als wij elkaar verliezen, hebben zij (de pesters, de haters) gewonnen.
Rémy Bonny wijst erop dat queerhaat geen toevallige emotie is, maar een politieke strategie. Hij zag in Polen dat regeringen, denktanks en religieuze lobby’s queers aan de zijlijn plaatsen om bepaalde doelen te bereiken. ‘Wij worden niet alleen aangevallen omdat we queer zijn, maar omdat we een bedreiging vormen voor de ambities van autoritaire leiders.’
Het betere verhaal
Freya Terpstra schrijft over desinformatie, haar expertise als onderzoeker, en wat we daartegen kunnen doen. ‘De kern van het extreemrechtse verhaal is angst. Ons verhaal daarentegen is er een van hoop en solidariteit met iedere medemens.’ We hebben dus gewoon het betere verhaal, schrijft ze. Maar we zouden dat verhaal beter kunnen brengen. Terpstra noemt als voorbeeld de New-Yorkse burgemeester Zohran Mamdani die mensen laat voelen dat ze deelnemen aan iets moois.
Deelnemen aan iets groters, dan kom je vanzelf ook bij de Mexicaanse auteur en community-builder Alejandra Ortiz, sinds 2015 in Nederland. Zij is sinds de oprichting ervan in 2019 betrokken bij het Transhuis in Amsterdam. Een safe space waar, aldus burgemeester Femke Halsema, nu zelfs vluchtelingen uit de Verenigde Staten worden opgevangen. ‘Vind jouw mensen’, schrijft Ortiz. ‘Eén enkele stem kan genegeerd worden, maar een heel koor aan stemmen van verschillende kanten die allemaal dezelfde verandering eisen, kan onmogelijk terzijde worden geschoven.’