In Trans. Et alors? komen twaalf transgender personen aan het woord. Ze worden geïnterviewd door Piet Hoebeke, uroloog in Gent, en Marijke Libert, journalist. De twaalf lopen uiteen van 19 tot 78. Ze zijn trans vrouw, trans man of non-binair. Ze vertellen openhartig wat ze vinden en voelen, hoe ze er zelf achterkwamen en hoe de wereld reageerde, wat hun mooie ervaringen zijn en ook welke de minder mooie zijn.
Tussen de interviews staan foto’s van fotografe Lieve Blancquaert, liefdevolle brieven van ouders aan hun trans kinderen en met zorg samengestelde tekstblokken over allerlei onderwerpen. Soms worden daar controversiële en moeilijke zaken toegelicht. Bijvoorbeeld over sport en transgenders, geïnternaliseerde transfobie, spijt, mentale gezondheid, seksueel genot na transitie, de kosten van die transitie, puberteitsremmers of de angst in de maatschappij.
Die angst in de maatschappij, de negatieve reacties die transgender mensen en ook de transgenderzorg oproepen, vormen ook een aanleiding voor dit boek. Aldus Piet Hoebeke. Hij is behalve uroloog, hoogleraar en in België een bekende arts. Zo’n 35 jaar geleden voerde hij al operaties uit voor intersekse en transgender mensen.
Bang
Hij spreekt onder anderen met Sam Bettens, de muzikant die vroeger in K’s Choice zong en een autobiografie schreef. Hij vraagt andere mensen in het boek hoe ze zichzelf zien: ben je nu trans vrouw of zie je jezelf als vrouw? De non-binair trans-feminiene Joppe (die/zij) probeert te verklaren waarom de maatschappij bang is voor transgender.
Hoebeke spreekt ook met Maliqa, een Zwarte trans vrouw. Ze vertelt hoe moeilijk het is voor haar, hoe afwijzend de maatschappij vaak is. ‘Sommige mensen vinden het nodig om commentaar te geven, gewoon in je gezicht. Of ze beginnen te lachen en reageren zelfs agressief. Ik ben al meerdere keren bespuugd.’
Het blijkt voor veel transgender personen nog steeds moeilijk om te leven in een wereld die nog niet klaar is voor hen. Transfobie, maatschappelijke uitsluiting, bekeken worden en onbegrepen. Hoebeke haalt trans man en dichter Kae Tempest aan: ‘But it’s the world that’s sick, baby, we’re alright.’
Dat het niet onze lichamen zijn, maar de maatschappij, betoogt ook Miquel Missé, een Spaanse trans man. Hoebeke citeert hem in het interview met Jesse. Missé schreef in zijn boek ‘De mythe van het verkeerde lichaam’: ‘wij passen ons lichaam aan omdat de maatschappij niet kan aanvaarden dat wij mannen zijn met een vrouwenlichaam. Als de maatschappij tolerant zou zijn, dan zouden we dat hele proces (van transitie) niet hoeven doen.’ Je ervaart dan eerder iets van sociale dysforie. Maar, zegt Hoebeke, ‘uit ervaring met mijn patiënten weet ik dat de meeste van hen zouden zeggen: weg met dat lichaam’.
Wat dan nog?
De titel (Trans. Et alors?) kun je lezen of begrijpen als: ik ben trans, en wat dan nog? Wat maakt het uit? Zo is er eerder een boek bij dezelfde uitgeverij verschenen: ‘60. Et alors?’ Met dezelfde fotografe. Daar was Piet Hoebeke een van de twaalf geïnterviewden. En een ander die over de ervaring van 60+-zijn vertelde in dat boek was (trans vrouw) Petra De Sutter. Het lijkt een reeks, maar dit zijn – voorlopig misschien – de enige twee et-alors-boeken.