We’ve been around, oftewel: we zijn er al langer dan vandaag, is een serie mini-documentaires over trans mensen die een stempel hebben gedrukt op trans zichtbaarheid, trans rechten en de trans community. Al was het maar door te leven als zichzelf in een tijd dat dit nog verre van gewoon was. Bedenker is trans regisseur Rhys Ernst (die ook Transparent co-produceerde) en queer producent is Christine Beebe. We kijken naar Lucy Hicks Anderson, S.T.A.R., Albert Cashier, Lou Sullivan en CAMP TRANS. Maar ook achter de schermen veel trans talent: van de vertellers en de componist tot de animator. In het team bijvoorbeeld actrice Alexandra Billings, schrijver en filmmaker Susan Stryker, activist Riki Wilchins en trans historica Monica Roberts.
KijkenSerie
We’ve been around
Wat wij ervan vinden:
Wat een feest van trans talent zijn deze korte documentaires. Bijna iedereen die meewerkt is trans, en anders wel queer. De inhoud is dierbaar: zoveel sterker de afwijzing van ‘trans’ zo’n vijftig jaar geleden was, zoveel helderder hadden de hoofdpersonen voor ogen wie zij waren – en zij aarzelden niet om dit kenbaar en voor anderen herkenbaar te maken.
CAMP TRANS laat de soms moeizame verhouding zien tussen (feministische en lesbische) vrouwenbewegingen en trans vrouwen. Vrouwenfestival Mish Fest liet bijvoorbeeld alleen vrouwen toe die als vrouw waren geboren. Het protest ertegen ontwikkelde zich tot CAMP TRANS. De docu wordt verteld door trans historica Julia Serrano, geanimeerd door trans animator Clyde Petersen en werd geschreven door trans schrijver Ro Harber. Daarmee staat deze docu model voor wat Leslie Feinberg horen zeggen op Mish Fest tegen de aanwezige festivalgangers: zonder enige twijfel heb je al lang tussen de trans mensen gestaan zonder het te weten. Hoezo is dat onveilig?
Trans people today are still fighting for the right to survive and be who they are.
S.T.A.R vertelt het verhaal van trans activisten Marsha P. Johnson en Sylvia Rivera, die deelnamen aan the Stonewall Riots in 1969. De homobeweging kreeg daar een fijne duw in de rug, maar erkende vervolgens niet het aandeel dat gemarginaliseerde mensen zoals Marsha en Sylvia, mensen van kleur, mensen in armoede daar aan hadden gehad. De vertelstem is van trans actrice Alexandra Billings.
Albert Cashier vocht vanaf 1862 in the Union Army tegen de zuidelijke staten. Hij slaagde er ook na zijn jaren in het leger in om zijn hele leven als man te blijven leven. Tot hij begon te dementeren en in een tehuis werd geplaatst, waar men hem vervolgens in de vrouwenafdeling plaatste en dwong een jurk aan te trekken. Bijna verloor hij zijn pensioen wegens identiteitsfraude, maar iedereen die met hem had geleefd en gewerkt kwam voor hem op. Verteller in deze docu is trans schrijver Emerson Whitney.
In 1884 werd Top of Form
Bottom of Form
Lucy Hicks Anderson ogenschijnlijk als jongen geboren, maar ze wist haar ouders al snel te vertellen dat dit niet klopte. Bijna zestig jaar lang leefde zij als vrouw, ook tijdens haar huwelijken, tot zij in 1945 werd “ontmaskerd”. Ze draaide de gevangenis in en moest daarna elders een nieuw leven opbouwen – in de luwte, nog steeds als vrouw. De muziek in deze en andere docu’s is van trans componist Jules Gimbrone, die de trans ervaring koppelt aan geluid, sculptuur en waarneming.
De docu over Lou Sullivan laat zien hoe moeilijk het zelfs in San Francisco was om gehoord te worden als gay trans man: zoiets kon in 1975 ‘gewoon niet bestaan’. Hij hield echter vol en ging voor zijn transitie naar privéklinieken. Daarbij zette hij zich volop in voor de geschiedschrijving over en de voorlichting aan anderen die zich net zo voelden als hij. Hij werd het voorbeeld dat hij had gemist. In 1991 stierf hij aan de gevolgen van AIDS, wat hij zelf op een bepaalde manier juist prachtig vond, omdat het liet zien wie hij was: AIDS werd immers toentertijd gezien als een ziekte voor homomannen.
Door: Rhys Ernst Taal: Engels, Engelse ondertiteling via CCJaar: 2016Waar te vinden: YouTube (gecheckt 28 juli 2026)